V-De Rode Schoentjes
Door de jaren heen ontdekte ik dat veel huidige verlangens hun wortel hebben in onze geschiedenis. En dat wanneer je niet bij de wortel van de gewenste verandering komt, er eerder honger naar meer kan ontstaan dan dat de realisatie je echt vervult. In Nederland hebben we mogelijk geen echte honger meer naar voedsel zoals in ontwikkelingslanden. De symbolische honger naar meer en meer, is terug te vinden in veel facetten van onze samenleving en in heel ons huidige economische bestel. Misschien heeft het te maken met het gegeven dat ik ouder wordt en besef dat ik veel deel heb genomen. Het is tijd geworden om het evenwicht te herstellen en de focus te verleggen naar het bijdragen van mijn deel.
In m´n werk als coach en trainer staat dan ook meer en meer de vraag centraal of we bij een gewenste verandering uiteindelijk welvaren. Doet het ons deugd? Simpelweg omdat als wij ons wel bevinden, als het ons deugd doet, we als mensen een natuurlijke neiging hebben om daarvan te delen. Laat ik vertellen over de rode schoentjes …..
Toen ik laatst weer eens op zoek was naar de juiste schoenen bij het pak dat ik droeg, schakelde ik spontaan terug naar het verleden. Onder de trap in mijn ouderlijk huis was een kast. Veel mensen noemden dat een trapkast, maar wij hadden het over het schoenenkastje. Naast een schort aan een haak, de stofzuiger en een mandje met poetsmiddelen bestond de inhoud van de kast vooral uit een hele grote verzameling schoenen. En niet omdat we met zoveel mensen waren, maar omdat vooral mijn moeder veel schoenen had. Ik kan me herinneren dat we daar toen wel eens over mopperden. Wij elk maar één paar (en lang niet altijd een nieuw paar) en mama die altijd maar schoenen te kort leek te komen. Terwijl er toch zoveel stonden die alleen aan haar voeten pasten.
Zo hervond ik mezelf al sorterend en kiezend uit m´n eigen - inmiddels grote - verzameling schoenen. Er zijn zwarte, bruine, blauwe, groene en grijze stappers. Maar wat me op valt is de enorme hoeveelheid aan allerlei soorten rood schoeisel: veterschoenen, klassieke en hippe instappers, birkenstocks, pumps, wandelschoenen, laarzen…En zelfs de pas gekochte loopschoenen hebben opvallend veel rood.
Een tic of een onbewust patroon dat ik afkeek en overnam van mijn moeder? Waardoor ik nog steeds, als ik niet alert ben, een winkel binnen stap en thuiskom met weer een paar nieuwe schoenen die ik niet nodig heb.
Het zette me aan het denken en bleef me bezig houden. Wat ´zeggen´ al die schoenen en dan vooral die rode schoenen over mij? Wat vervullen ze eigenlijk voor mij? Welk verlangen zit daar onder?
Het hele proces waarbij ik onderzocht wat me steeds weer deed thuis komen met nieuwe rode schoenen, lijkt op het proces van kerntransformatie: doorvragen tot het oorspronkelijke verlangen zich onthullen wil.
Bij mij ging dat zo: als ik die nieuwe schoenen koop val ik op. Als ik opval wordt ik gezien. Als ik gezien wordt mag ik misschien wel meedoen. Als ik mee mag doen kan ik dansen. Als ik dansen kan voel ik me leven…en het leven danst in mij …we vieren het bestaan….en niet ik maar de dans zelf nodigt iedereen uit om mee te dansen…elke keer weer.
De Amish people hebben een mooie attitude heb ik me laten vertellen. Bij nieuwe ontwikkelingen of nieuwe uitvindingen vragen ze zich af of het God zal dienen. Deze attitude, eventueel met een kleine verbale wijziging qua tekst, is naast de techniek om de intentie onder je oorspronkelijke gedrag te ontdekken, een prachtige leidraad om door te gaan tot alleen de dans nog overblijft. Het ervaren van die uitnodiging die we meekregen bij onze geboorte…
Wel Zijn in de meest pure vorm.
Ghata
